هزینه سیاسی تندروها برای رسانه ملی/ چطور ۱۰ دقیقه نطق طوفانی نبویان، بلای جان صداوسیما شد؟
بیان اظهارات نبویان در شبکه خبر صداوسیما به ۱۰ دقیقه نرسیده بود که مجری برنامه به میان حرف او آمد و به بهانه پخش یک میانبرنامه، به سخنان او پایان داد. اما پس از گذشت چند ساعت، نهتنها این برنامه مجدداً پخش نشد، بلکه روابط عمومی صداوسیما نیز با انتشار بیانیهای از اظهارات مطرحشده توسط این نماینده مجلس اعلام برائت کرد.
خبرگزاری نمایشگاه خراسان جنوبی در بخشی از گزارش خود با عنوان؛ «دو محمود در سیاست ایران؛ از بگمبگمهای احمدینژاد تا افشای اسناد طبقه بندی شده/ چه کسی اسناد محرمانه را به نبویان داده است؟» نوشته است:
مدتهاست که صداوسیما به خانه دوم دلواپسان و تندروها تبدیل شده است؛ اتفاقی که از زمان قائممقامی وحید جلیلی در رسانه ملی به اوج رسیده و انگار گوش شنوایی برای شنیدن انتقادها از عملکرد این رسانه در میان مسئولان آن وجود ندارد. مالک شریعتی، علی خضریان، ابراهیم عزیزی و محمود نبویان تنها بخشی از نمایندگان طیف تندرویی هستند که از زمان آغاز جنگ تا اکنون در تمامی برنامههای رسانه ملی حضور دارند. حال آنچه این روزها به یک بحران برای صداوسیما تبدیل شده است، نه انتقادهای مکرر رئیسجمهور از عملکرد همکاران پیمان جبلی است و نه حتی پایین بودن مخاطبان در غیاب برنامههای خوب از سوی این رسانه؛ بلکه اظهارات محمود نبویان است که در شامگاه جمعه در یک گفتوگوی تلویزیونی پخش شد و دست به بیان مطالبی دارای محتوای اسناد محرمانه کشور زد. اقدامی که در افکار عمومی یادآور «بگمبگم»های محمود احمدینژاد در مناظرات انتخاباتی سال ۸۸ یا استیضاح وزیر کار دولت دهم و جدال دو رئیس قوه مجریه و مقننه بود.
اما نبویان چه گفت که باعث ایجاد یک بحران سیاسی در صداوسیما شد؟ در پاسخ به این سؤال باید گفت که این نماینده مجلس که در مخالفت با مذاکرات شهرت خاصی دارد و حتی شش جلد کتاب نیز با عنوان «چالش هستهای» در رزومه خود دارد، از زمان انتشار خبر تفاهم ایران و آمریکا، در تمامی تریبونهای خود، اعم از حضور در میدان، تلویزیون و فضای مجازی، دست به انتشار ادعاهای تندی علیه مقامات کشور و مهمترین تصمیم نظام زده است.
او روز جمعه نیز در حالی در تلویزیون حضور پیدا کرد که قرار بود از چالشهای مذاکرات ایران و آمریکا و مخالفت با این تفاهمنامه بگوید. اما نماینده تهران به تشریح آنچه «مکاتبات و نظرات رهبر انقلاب درباره روند مذاکرات» خواند، پرداخت و گفت که رهبر انقلاب از ابتدای مسیر، شروط مشخصی را برای مذاکره تعیین کرده بودند.
نبویان با اشاره به نامهای مورخ ۱۵ فروردین، گفت: «رهبر انقلاب در ذیل گزارش مذاکرات نوشتهاند که با انجام مذاکرات بر اساس شرایط مشخص مخالفتی ندارند، اما تأکید کردهاند موضوع اصلی نباید وارد دایره مذاکره شود.»
این نماینده مجلس ادامه داد: «پس از آغاز مذاکرات در پاکستان و ارائه گزارش به رهبر انقلاب، ایشان در حاشیه گزارش تیم مذاکرهکننده، صریحاً عدم رضایت خود را اعلام کردهاند و نوشتهاند: “آنچه در مذاکرات رقم خورده است، با آنچه قرار بود انجام شود و شرط مشروعیت مذاکرات بوده، تفاوت کلی دارد.”»
نبویان با بیان اینکه رهبر انقلاب در چند نوبت بر عدم ورود به موضوع هستهای تأکید کردهاند، اظهار داشت: «در تاریخهای ۱۵ فروردین، ۲۹ فروردین و ۴ اردیبهشت، سه بار تصریح شده که موضوع هستهای نباید محور مذاکره باشد و مذاکرات باید بر پایان جنگ و اخذ غرامت متمرکز شود. رهبر انقلاب در یکی از این مکاتبات نوشتهاند: “برای مذاکره و تعاون عجله داریم، نه اجبار” و در مقطعی نیز تأکید کردهاند که “مذاکرات باید متوقف شود.”»
۱۰ دقیقه نطق طوفانی، بلای جان صداوسیما شد
بیان اظهارات نبویان در شبکه خبر صداوسیما به ۱۰ دقیقه نرسیده بود که مجری برنامه به میان حرف او آمد و به بهانه پخش یک میانبرنامه، به سخنان او پایان داد. اما پس از گذشت چند ساعت، نهتنها این برنامه مجدداً پخش نشد، بلکه روابط عمومی صداوسیما نیز با انتشار بیانیهای از اظهارات مطرحشده توسط این نماینده مجلس اعلام برائت کرد. در بیانیه تأکید شد: «اشاره ناقص و مخدوش به اسناد دارای طبقهبندی و مکاتبات مسئولان عالی کشور، مصداق تخلف قانونی و مستوجب پیگرد قضایی است و پیگیریهای لازم را در این خصوص در دستور کار قرار خواهد داد.»
اما نکته قابل توجه آنجاست که روابط عمومی صداوسیما تأکید میکند: «شبکه خبر ضمن ابراز تأسف بابت بیتوجهی میهمان مذکور به قواعد اخلاقی و الزامات آنتن زنده، به اطلاع میرساند مدیریت این شبکه ضمن پذیرش استعفای مدیرکل مربوطه، برخوردهای انضباطی لازم را به دلیل بیتوجهی به الزامات برنامههای زنده و سهلانگاری در مدیریت حرفهای به عمل خواهد آورد.»
اقدام سریع یاران جبلی در انتشار این بیانیه، نشاندهنده هزینههای حضور تندروها در این رسانه است؛ هزینهای که برکناری یک مدیرکل مربوطه تنها بخش کوچکی از آن به شمار میرود و بخش بزرگتر آن، افشای اسناد محرمانهای است که از سوی شخصی دارای جایگاه حقوقی فاش شدهاند.